2007/May/02

ถ้านับถึงวันนี้ 2 พ.ค.50 ก็ผ่านไป 2 เดือนแล้วที่อาจารย์ใหเเคมีบำบัด ถึงแม้ว่ายังไม่ครบตามจำนวนที่หมอบอก แต่ก็ดีใจนะที่อย่างน้อยอาจารย์ก็ได้รับการรักษาแล้ว

เฮ้อ+++ คิดเรื่องนี้ทีไรก็อดห่วงไม่ได้ทุกทีเลย วันก่อนไปเยี่ยมอาจารย์ที่ ร.พ.จุฬาพอไปถึง ร.พ. ระหว่างทางที่เดินเข้า ร.พ. ใจเราห่อเหี่ยวอย่างบอกไม่ถูก ด้วยภาพที่เห็นคนหลายๆ คนป่วย แต่ก็อย่างว่าแหละนะ ร.พ.เนอะ ยังไงๆ ก็คือที่ๆ เต็มไปด้วยความโศกเศร้า แต่เอ ? มันก็คงไม่ถูกต้องเสมอไปซินะ บางคนที่มาคลอดลูกไง ที่นี่ก็เป็นที่ๆ เต็มไปด้วยความสุขเหมือนกัน: - ) แต่วันนี้ยังไงเราก็มีความสุขหน่าที่อย่างน้อยได้แค่เห็นอาจารย์ไม่มีอาการทรุดเราก็ดีใจแล้ว

พอมาถึงหลังจากที่สอบถามห้องพักผู้ป่วยเรียบร้อยแล้วก็เป็นช่วงประมาณ 6 โมงครึ่ง ใจก็ตุ้มๆ ต่อมๆ กลัวพยาบาลจะไม่ให้เยี่ยมเพราะว่าเป็นเวลาพักผ่อนคนไข้แล้ว แต่ก็แอบปลอบใจตัวเองอยู่ว่าคงไม่เป็นอย่างที่คิดนะ? ห้องพักของการรักษาครั้งนี้ ก็คือตึกวชิราวุธ ชั้น 2 ห้อง 14 ห้องจากที่เดินหาห้องอยู่สักครู่ก็เจอจนได้ แต่เอ คนไข้ไม่อยู่ที่เตียง เอาละซิต้อนนั้นก็คิดไปต่างๆ นานาว่าเป็นอะไรไหม หมอพาไปตรวจอะไรรึป่าว แพ้เคมีรึป่าว หลังจากที่สงสัยอยู่นานและหาคำตอบไม่ได้ ก็นั่งรอสัก 5 นาที แฮะๆ คนไข้คนเก่งของหนูไปอาบน้ำมา เดินออกมายิ้มแฉ่งเลย ด้วยความดีใจตอนนั้นก็เลยโผลไปกอดหอมแก้มซะเลย 1 ที ที่ทำให้กังวล ดีใจที่สุดเลย วันนี้อาจารย์บอกว่าอาการก็ยังไม่เป็นไง เฉยๆ อยู่ เพิ่งให้ยา แต่อาการชาปลายมือ ปลายเท้า ก็ยังไม่หาย ก็เลยได้นวดให้นิดหน่อยกลัวอาจารย์จะเจ็บ วันนี้เห็นอาจารย์เริ่มเพลียๆ 2ทุ่มก็เลยกลับให้อาจารย์ได้พักผ่อน

รอยยิ้มของอาจารย์วันนั้นทำให้หนูแอบอมยิ้มทุกครั้งที่คิดถึงเลย เป็นภาพที่ประทับใจจังหนูยังแอบหวังว่าหนูจะได้เห็นอีก ทุกครั้งที่ไปอาจารย์ที่ไรหนูคิดอยู่อย่างเดียวว่าอยากไปให้กำลังใจ อยากเห็นอาจารย์ดีขึ้น และพยายามไม่คิดว่าอาจารย์เป็นคนไข้ที่ป่วยอะไรมากมาย พยายามบอกตัวเองว่าอาจารย์ไม่ได้เป็นอะไร เดี๋ยวก็หายก็ไม่รู้เหมือนกันว่าขนาดเรายังคิดปลอบตัวเอง และอาจารย์ต้องปลอบตัวเองขนาดไหน

 


edit @ 2007/05/03 17:00:50

edit @ 8 Aug 2008 14:10:53 by giftzzyy

edit @ 19 Aug 2008 11:43:52 by giftzzyy